درختها ایستاده
مرا نگاه می کنند
آغوش من اما
سپیدتر از همه قطبهای جهان
باد می آید
موهایت تکان می خورد
برف می آید
آدم برفی
در آغوشم خواب می رود
بیدار شو
قایقی که از حوالی چشمهایت گذشت
سبز بود
بیدار شو
پیراهنی برایت بافته ام
از اشکهای گرم
برف بهانه خوبی نیست
گاهی آنقدر می آید
که لباسهای توی چمدانم آب می شوند
حوصله ام از اقیانوس سر می رود
و چشمهایم که هر چه می رود
نمی رسد به سبزی چشمهایت.
